Warto pisać listy. Szczególnie te miłosne. One naprawdę działają!
Jednak należy iść z duchem czasu. A nawet nie tylko tyle co należy, ale i trzeba. Powstało bowiem swego czasu pisanie SMS-ów miłosnych – nowa generacja listów. Najgorsze jest to, że one działają – nawet czasem lepiej niż tradycyjna forma.
Dosyć zaległa sprawa, ale obiecałem i muszę się wypowiedzieć. Ostatnio krąży coraz szerzej wieść o Igrzyskach w Chinach i w związku z tym Tybetańczycy w jakiś sposób wykorzystują tą sytuację, aby “rozreklamować” swoją podległość. A dodatkowo niektórym się wydaje, że Polski rząd powinien się tym zająć.
Co chcę jasno zaznaczyć – Polska nie ma czasu ani pieniędzy na to, żeby wspierać jakiś Tybet. Szczególnie teraz. Notabene strajki o wyższe płace, kombinacje skąd tu pieniądze wziąć, Tusk oszczędza na samolotach, NFZ się sypie. Prywatyzacji nie chcą, korupcja wychodzi na jaw głęboko i wszerz, a wy ludzie – wy o Tybecie prawicie? Gdyby ową [1] petycję można było podpisać na NIE, to najchętniej bym to zrobił. Akurat nam Tybet kiedyś pomoże… Być może będzie szacunek dla jednego z wielu (krajów), jakaś pamięć, a poza tym to tyle. I uwaga – nie jestem egoistą, to racjonalne podejście. Naprawdę sądzę, że Polska akurat teraz nie powinna się akurat tym zajmować. Czysto teoretycznie – to tylko reklama, aby wywołać jakiś ruch. Kto wie, czy to nie kolejna inicjatywa spammerów [2].
[1] Petycja
[2] Łańcuszki – Wiki
Jedna interesująca rzecz, o której chciałem opowiedzieć, to pewien ciekawy, nowatorski rodzaj sportu amatorskiego. Ciekawy, bo można go uprawiać znacznie częściej niż inne standardowe dyscypliny, wymaga treningu bardziej geek-owego, a przy tym cieszy oczy – i nie tylko nasze.
“Bluetooth – ząb jest niebieski, to ma dwa kolory” – inna wersja tytułu tej notki.
Ostatnio zainteresowałem się jedną z najpopularniejszych technologii w świecie IT. Mowa oczywiście o Bluetooth, który ideowo miał być kolejnym krokiem do tego, aby wszystkie urządzenia mogły ze sobą współpracować, niezależnie od swoich producentów i typów. Np. laptop Dell i drukarka HP albo PDA od HTC z PC-tem… byle jakim w zasadzie. Pomysł idealny, ku rozwojowi “.NET-owego domu”, gdzie wszystkie cyfrowe technologie winny być totalnie zintegrowane, a wymiana informacji pomiędzy nimi nie sprawia najmniejszego kłopotu. Jednakże założenia jak zwykle to nie to samo co wykonanie – albo raczej odwrotnie. Wykonanie nie jest jeszcze tak dobre jak idea, dlatego trochę ponarzekam :)
Co chwilę, jako programiści, tworzymy sobie w naszych programach nowe funkcje. I jakiekolwiek każda z nich ma znaczenie, często mamy dylemat jak od początku do końca dobrze je zapisać. Powstaje w związku z ich deklaracją kilka dylematów.
W całym zagadnieniu wyszło mi, że owe podproblemy są posortowane od najtrudniejszego/najbardziej spornego do najbardziej fundamentalnych.
Spis treści:
1. Kolejność argumentów
2. “Piętnaście” argumentów
3. Nazewnictwo
3.1. Nazewnictwo od bytu obiektowości
3.2. Nazewnictwo właściwymi słowami kluczowymi
4. Sens tworzenia funkcji
Na podstawie moich nowych Callback’ów obmyśliłem sobie na szybko mini system do tworzenia wątków o dowolnej ilości parametrów. Używam biblioteki POSIX Thread (pthread) i jest tam dosyć osobliwe – bo znane – ograniczenie. Można – a nawet trzeba – tam podać tylko jeden argument, ściśle określonego typu – void*. Ja oczywiście postanowiłem temu zapobiec.
Mały update (tudzież info) dotyczący tego bloga: jako że będę pisał teraz częściej na temat codingu, zrezygnowałem z numeracji postów.
Dzisiaj pracowałem nad czymś, co pozwoliłoby mi trochę uelastyczniść pisany kod przy użyciu mojego frameworka. Chodzi mianowicie o tzw. callbacki. Czemu uelastycznić? W silniku używam Mediatora. Jest to klasa zajmująca się modułami Graphs, Input itd. Czasem nie mam ochoty tworzyć wskaźnika do niego, a później dopiero do poszczególnych modułów i jeszcze ich metod.
Namek: Jesteśmy w wieku… wieku ucywilizowanym, XXI w. Cywilizacja goni ludzi do pracy, do nauki, ciągłego rozwoju. Z pokolenia na pokolenie coraz więcej trzeba umieć albo coraz bardziej zacieśnić się w specjalizacji. Pojawiają się choroby cywilizacyjne, takie jak alergie, nadciśnienie, otyłości, bulimie oraz anoreksje, różne psychozy. Później powstają zawały, wady postawy ciała czy ogólnie niepotrzebne zmiany genetyczne. Z nadmiaru stresu człowiek popada w skrajności i zbyt często szuka i sięga do niepoprawnych rozwiązań. Jedni mają alkoholizm, drudzy Kościół i, patrząc na dzisiejszy świat (a szczególnie Polskę pod pewnymi względami) naprawdę nie jestem w stanie powiedzieć które rozwiązanie jest lepsze. Ale nie to jest tematem dyskusji, lecz samo sedno sprawy stresu. A cóż to? Po prostu – jak człowiek radzi sobie ze stresem, jak zapobiega jego obłędnym wynikom?
To proste! W życiu człowieka ważna jest Satysfakcja. Kiedy ją osiąga – czuje zaspokojenie. Tych zaspokojeń jest wiele w dzisiejszym świecie. Szczególne popularne dookoła są różne imprezy, niby integracyjne – poczynając od tych małych, kończąc na tych dużych. W dawnych czasach ludziom nie potrzeba było niczego wielkiego. Co mam na myśli? Otóż, dzisiejsze “osiemnastki” – wytwór niedoboru poczucia Satysfakcji, zjadanej przez dzisiejszy światowy popęd.
Są takie czasy, kiedy przypominamy sobie o czymś, co kiedyś zaczęliśmy, a potem o tym zapomnieliśmy. Jest to nie tyle, co bolesne dla tego czegoś, ale uciążliwe dla naszego własnego sumienia. Nawiązuję tutaj szczególnie do projektów programistycznych, które wydały nam się niemalże idealne, a bardzo chcieliśmy, aby były udane i zakończone jednocześnie. Przedstawię tutaj krótką – może ironiczną, może trochę o charakterze satyrycznym – historię… “Historię Dowolnego Programu”.
Wynalazłem ciekawszy sposób na debugowanie aplikacji, które piszemy pod Windows Mobile. Standardowym sposobem jest każdorazowe “wysyłanie” exe’ka przez ActiveSync (poprzez zwykłe naciśnięcie klawisza F5). Visual C# robi to automatycznie, jednak dogrywanie trwa zbyt długo – czy to na prawdziwy PDA czy na emulator. Alternatywą takiego podejścia do sprawy jest użycie klasy System.Diagnostics.Debugger i metody Launch.
Ostatnimi czasy doszedłem do starego stwierdzenia, które mówi o potrzebie świeżej energii, tudzież świeżej krwi, do pracy. Praca ta to samorealizacja, stawia więc na wyłączność moją ochotę do jej wykonywania. W tym (moim) przypadku owa ochota jest praktycznie zawsze, ale nie zawsze w pozytywnej postaci.
A więc dawno nic nie pisałem ;) Myślę, że teraz będę mógł robić to częściej, bo słynna ustawa o rejestrowaniu blogów jako komercyjne czasopisma ucichła :D Oczywiście mam nadzieje, że nikt nie wierzy, iż to był mój powód “nieobecności”.
W ostatnim czasie zdarzyło się “dość kilka” spraw. Mianowicie, wymyśliłem dwa projekty, z których jeden, póki co, porzuciłem, a drugi jest moim (prawie) głównym ciągiem wydarzeń w życiu. Innymi słowy (prawie) niczym innym się nie interesuję jak tym projektem.
Krótko. Kończy się nam właśnie dzień koderów – 256-ty w roku. U mnie soczyście obfituje ten czas świętowania w tosty i herbaty. Jako że przez kilka dni nie jestem w szkole, to poświęcam się trochę frameworkowi 2D.
Kiedyś w jakimś edytorze hex widziałem bardzo fajną opcję. Otóż była tam możliwość opisania swojego formatu w pseudo-C, a program, który to interpretował, ładnie układał nam nagłówki plików czy inne dane, np. dla formatu ZIP czy BMP. Zainspirowało mnie to do stworzenia czegoś podobnego, ale nieco prostrzego w użytku i trochę pod innym kątem zastosowania.
Ostatnimi czasy upatrzyłem sobie telefon. Postanowiłem na Wakacjach trochę dorobić do niego samodzielnie, wykonując różne zlecenia informatyczne. Są to na ogół rzeczy łatwe dla mnie, a jednak takie, których Zleceniodawcy nie potrafią lub brakuje im czasu. Tak czy inaczej, ten czas poświęcam właśnie ja. Tymi pokrzepiającymi słowami zakończę myśl jednoznacznie – moje osobiste projekty prą do przodu po prostu wolniej.
Subskrypcja
