Namek: Jesteśmy w wieku… wieku ucywilizowanym, XXI w. Cywilizacja goni ludzi do pracy, do nauki, ciągłego rozwoju. Z pokolenia na pokolenie coraz więcej trzeba umieć albo coraz bardziej zacieśnić się w specjalizacji. Pojawiają się choroby cywilizacyjne, takie jak alergie, nadciśnienie, otyłości, bulimie oraz anoreksje, różne psychozy. Później powstają zawały, wady postawy ciała czy ogólnie niepotrzebne zmiany genetyczne. Z nadmiaru stresu człowiek popada w skrajności i zbyt często szuka i sięga do niepoprawnych rozwiązań. Jedni mają alkoholizm, drudzy Kościół i, patrząc na dzisiejszy świat (a szczególnie Polskę pod pewnymi względami) naprawdę nie jestem w stanie powiedzieć które rozwiązanie jest lepsze. Ale nie to jest tematem dyskusji, lecz samo sedno sprawy stresu. A cóż to? Po prostu – jak człowiek radzi sobie ze stresem, jak zapobiega jego obłędnym wynikom?

To proste! W życiu człowieka ważna jest Satysfakcja. Kiedy ją osiąga – czuje zaspokojenie. Tych zaspokojeń jest wiele w dzisiejszym świecie. Szczególne popularne dookoła są różne imprezy, niby integracyjne – poczynając od tych małych, kończąc na tych dużych. W dawnych czasach ludziom nie potrzeba było niczego wielkiego. Co mam na myśli? Otóż, dzisiejsze „osiemnastki” – wytwór niedoboru poczucia Satysfakcji, zjadanej przez dzisiejszy światowy popęd.

Annie: Ponadto, nawiązując do umysłu, życie w dzisiejszym świecie naraża człowieka nie tylko na „choroby ciała” ale także zachwianie równowagi umysłu. Czy dwadzieścia lat temu zawód psychologa czy psychoanalityka był tak popularny, jak w obecnych czasach?

Zapewne nie. Człowiek który stara się doścignąć obowiązujące standardy, trendy, ten, który ciągle musi dostosować się do panujących reguł, po jakimś czasie nie radzi sobie z samym sobą i próbuje odnaleźć swoją osobowość za drzwiami gabinetu psychoanalityka.

To właśnie presja społeczna wywołuje w człowieku jego niezadowolenie z siebie (owy brak satysfakcji). Zasada jest prosta, po kolei:

1. Człowiek odtrącony przez społeczeństwo czuje „psychiczny” stres;
2. naturalną reakcją, jest chęć pozbycia sie stresu, więc powstaje pomysł pozbycia się jego przyczyny;
3. Jaki jest efekt? – jedyną drogą jaką zwykle człowiek obiera, by pozbyć się tej przyczyny, to zdeptanie swojej indywidualności, poprzez przystosowanie się do „reguł gry” jakie narzuca społeczeństwo masowe.

Takie „reguły gry” coraz częściej mają wpływ na nasze życie. Podsuwane nam są schematy: jak powinniśmy się ubierać, jak spędzać wolny czas, co uważać za „cool” a co za „obciach”. Taka sama tendencja zaczyna się w temacie „osiemnastek”, ostatnio coraz bardziej popularnym i pożądanym przez młodzież zjawiskiem.

Namek: Jedno wielkie „bum”, później drugie, następnie traktaty, rozwój nauki, cywilizacja, no i mamy – znowu to samo. Znowu jakieś dziwne zjawisko, które nie odbiega od norm, a przecież powinno.

„Dziecko”, bo jak inaczej można nazwać kogoś, kto nie ma jeszcze osiemnastu lat, prawnie zapewniających dorosłość, oraz moralnie dorosłych perspektyw do życia, nagle przechodzi „kryzys”. Popularnie się mówi, że jest to „osiągnięcie dorosłości”, tudzież innego stanu „wyższości” nad dotychczasowym życiem tego osobnika. Cywilizacja przysporzyła nam trochę pieniędzy, więc w końcu ktoś kiedyś wpadł na to, że nasze ukochane – niegdyś – Maleństwo powinno zostać nagrodzone – za „przeżycie osiemnastu lat i wkroczenie w odpowiedzialne życie”. Bałbym się w ogóle tego tak po prostu nazwać „odpowiedzialne” – na pewno odpowiedzialniejsze, z użyciem stopniowania. Momentami nawet zastanawiam się, czy to jest nagrodzenie czy pocieszenie? Najprawdopodobniej zawsze znaczy „nagrodzenie”, ale w różnych przypadkach rozumie się inaczej. A rozumieć i znaczyć to dwie różne rzeczy :)

Wracając, przysporzę tutaj sobie kłopotu, jeżeli powiem coś, co jednak muszę – młodzież coraz częściej ma coraz bardziej wygórowane potrzeby. Konkretnie? Przykład: jak bardzo naturalne jest dostanie „kasy” na Prawo Jazdy? Albo (no choćby nawet) czterech tysięcy na nowy komputer, rzekomo na studia (taak, taki to do gier chyba :P)? Mało? No to jeszcze PRZED osiemnastką – jak naturalne jest to, że „dzieciak” dostaje pieniądze na kino, basen, pizzerię, koncerty? O to właśnie chodzi. Niestety – cywilizacja tak rozwinęła naszą rodzicielską „miłość”, a raczej dziecięce rozwydrzenie i wygody, że pożądanie i posiadanie to dwie koleje rzeczy – które są nierozłączne – które potem (po otrzymaniu dokumentu tożsamości) prowadzą do rozczarowania lub ostatecznego, totalnego uzależnienia od Opiekunów (pozdrawiam wszystkich Rodziców).

Annie: „Dorosłość” – stan który najczęściej postrzegany jest przez nastolatków, jako długo wyczekiwana swoboda – jednakże wirtualna swoboda, bo w większości przepadków nie ma ona nic wspólnego z rzeczywistością. To te „wirtualne” wyobrażenia o wyswobodzeniu się spod władzy rodzicielskiej tuż po osiągnięciu prawnej pełnoletności, sprawiają, że zaczyna panować kult owego skoku w dorosłość jakim są osiemnaste urodziny.

Nikt jednak nie wspomina o odpowiedzialności jaką ponosi za sobą bycie „dorosłym”. Do bycia w pełni odpowiedzialnym trzeba dorosnąć – dorosnąć moralnie i psychicznie, a nie Tylko prawnie.

Czy jeden dzień może coś zmienić? Czy na drugi, po „szczęśliwie” skończonej osiemnastce, człowiek zmieni swoje poglądy, przyzwyczajenia, czy jego osobowość ewoluuje? Oczywistym jest, że takie zmiany zachodzą stopniowo i posiadanie dowodu osobistego nie ma na to żadnego wpływu. To „uzależnienie od opiekunów”, o którym pisze Namek, jest najczęściej wynikiem błędów kochających ponad miarę rodziców, którzy pozwalają na wszystko, myśląc, że dzięki temu zdobędą miano „dobrych” rodziców. Tymczasem jest odwrotnie, ale kiedy spostrzegą tego efekty, najczęściej jest już za późno. To właśnie ta wygodna miłość rodziców, sprawia, że dziecko pewnego dnia budzi się ze snu i wpada w realny świat, który wymaga odpowiedzialności.

Namek: A tymczasem Rodzice nie tylko, ku zdziwieniu Ani, zdobywają miano dobrych rodziców (bo przecież – załóżmy ten przykład – osiemnastki robią wszyscy, więc wszyscy rodzice są dobrzy), ale i ich Potomkowie są z nich zadowoleni. Kto dzisiaj przyjąłby z pokorą, że nic więcej nie dostanie na osiemnaste urodziny? Często słyszę teksty piętnastolatków w stylu – „nie muszę nic dostawać, ale na osiemnastkę chciałbym…” Albo inne, już po wydarzeniu – „dostałem ten telefon na [tu zaznaczę: 16-te] urodziny.” Patrzymy, a tutaj najnowsza Nokia za 3 tysiące. Takiemu wystarczyłby Sony Ericsson za 600 zł, chyba że jest już programistą :)

Moim zdaniem, nieważne jak zamożna jest dana rodzina, winno być brane pod uwagę to, czy „Nowy Dorosły” będzie kiedykolwiek w stanie sam sobie kupić coś podobnego. I już nie chodzi mi tutaj o wysyłanie do szkoły, ale inteligentną edukację. Za często dostrzegam – niestety – dysmózgowia, które nie są spowodowane niczym innym jak zamazywaniem prawdziwości faktów w wieku rozwoju dziecka. O czym mowa? „Mamo, co to jest papieros?” – „to jest coś, czego nie powinieneś dotykać”. To jest uzasadnienie? Pytam, czy TO jest UZASADNIENIE? Otóż nie, moi Drodzy :) Niektóre dzieci (jak wydaje się – tak jest najrzadziej, jednak coraz częściej) żyją w nieświadomości i prędzej spróbują, niż się dowiedzą co próbują. I już nie chodzi tylko o papierosy czy inne używki, ale o samą edukację. Obiekt nie zdobywa potrzebnej mu wiedzy, ale przyjmuje to, co inni mu podadzą. Tak zabija się w nim kreatywność, a potem poczucie godności itd.

Ale jakiż to ma związek z osiemnastkami? Najpierw kontynuuję – są dwa rodzaje młodocianów: tacy, którzy wyczekają, żeby dowiedzieć się na własnej skórze „kiedy będzie im wolno”; i są tacy, którzy sami się dowiedzą [są również podobni do pierwszego rodzaju, ale oni nie czekają na pełny wiek, a to już jak patologia wychowania lub uszkodzenie umysłu, który pozwala logicznie myśleć]. Pierwszy rodzaj rodzi nowy gatunek – gatunek kultów, trendów. Właśnie ten gatunek, który może wydawaje się naturalny, ale jednak czasem przyciemnia prawdę. „Bo wszyscy robią osiemnastki, cały świat” – powiecie. Tylko zauważcie proszę, kim jest 60% (szacuję) tych Wszystkich :)

W ten sposób dochodzę do głównego wątku – osiemnastki jako jeden z elementów, tudzież sposobów, odstresowania się na zapas, w dzisiejszym świecie. I gdzie jestem? Dokładnie przy tym, że człowiek, aby tylko stworzyć sobie kilka sposobów na ulżenie swojej codziennej pracy, pozwolił sam sobie na częściowe ogłupienie. Jak? Poprzez wspomniane zaciemnianie faktów, kreowanie nowych zwyczajów, które nie mają oczywistego uzasadnienia oraz ciągnięcie tego później naprzód przez pokolenia. Jako że „osiemnastki” nie są niczym niechwalebnym, ale również niczym starym (a więc być może jeszcze nie zdobyły złej opinii), nie chcę mówić, żeby ich nie robić, ani że ja nie zrobię, ale chciałbym zaapelować – zastanówmy się co to jest, na co się zgadzamy, bądź decydujemy. Bądźmy mądrymi rodzicami czy dziećmi, a nie tylko miłymi. Nie mówię „zawsze lub czasem zakazać/odmówić sobie”, ale „pomyśleć co to jest, co dziecko/ja chce/chcę mieć”. Bądźmy tym drugim rodzajem – tym, który próbuje zrozumieć dany fakt, a nie po prostu przyjąć go za „falą”.

Jeżeli będziemy choćby próbować zrozumieć wszystko co nas ściśle dotyczy, to zapewniam – na pewno zrozumiemy prawną dorosłość wtedy, kiedy będzie trzeba. I jeżeli chcemy, aby taki był naród – uczmy się wzajemnie myśleć, a nie powtarzać po sobie (czego znowu już nie będę przytaczał, bo zacząłbym nachodzić na cudzy poziom inteligencji itp., a nie zależy mi na obrażaniu Nikogo).

Namek&Annie: Podsumowując, wszyscy jesteśmy ludzmi, mamy pełne prawo do satysfakcji, bowiem jest on naszym środkiem do przeżycia. Jednak oprócz tego, mamy także – szczególnie w coraz bardziej cywilizowanym świecie – obowiązek dbania o sposób i konsekwencje zdobycia owej satysfakcji.

Wszyscy mamy przede wszystkim prawo do bycia sobą i nie bójmy się pokazać odmienności poglądów. Nikt nas nie zmusi do bycia „takim jak wszyscy” to my sami się do tego zmuszamy. Tylko wtedy gdy postępujemy zgodnie z samym sobą możemy mieć pełną satysfakcję.

Dbajmy o wspólną satysfakcję, rodzącą nie tylko plony chwilowe, ale przyszłościowe.

Ten post został opublikowany on poniedziałek, Styczeń 21st, 2008 at 1:24 and is filed under Our Life, Philosophy in Life. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.